Between Reality And Dreams

Միակիս Շատ երկար փորձեցիր համոզել , որ սիրում ես , Ու ես կյանքումս առաջին անգամ վստահեցի , առաջին անգամ հավատացի։   Վախերս թողեցի , դեպի քեզ ձգվեցի։ Սիրեցի քեզ ամբողջ սրտով , ու դաջեցի հոգուս մեջ։ Բայց դու խլեցիր ինձանից հավատս , իսկ առանց հավատ ապրելը անչափ դժվար է։   Դու կտրեցիր թևերս … Կոտրեցիր ինձ   Հիմա մեկ չարանում եմ բոլորի ու աշխարհի վրա , մեկ էլ խիղճս տանջում է։ Մեղադրում եմ ինձ , իսկ հետո ` քեզ։ Նորից փակվել եմ իմ մեջ Ու հիմա չգիտեմ էլ ոնց եմ ապրելու , ոնց եմ նորից մեկին հավատալու։ 28.08.2017 01 ։ 30

Who we are...???? It seems like we're always together and it seems like I know you all my life...but there is always something that I can't understand, can't accept....like there is something flying in the air reminding me that I don't know something about us...and I just can't see this 'cause it's transparent. I can only feel it in my veins.  I really don't know who we are to each other....We've always been friends, mostly the best friends...sometimes I think that we're more than friends...and in weird desperate days I feel that we're strangers. You are always close and far enough to me...You are the reason of my insomnias, bad moods and thoughts...and it's kind a drives me crazy.   So, I want to come closer and whisper: "Who we are?".....oh, sure...."just friends!"