Between Reality And Dreams

Հանգստացրո՜ւ... Օգնի՛ր, որ ցավըս... Չի՜ անցնի ցավըս: Գուցէ պետք էլ չէ, որ անցնի ցավը: Նա էլ է ծնունդ, Ինչ-որ երեխա Եվ... իր ապրելու իրավունքն ունի... Օգնի՛ր, որ ցավիս ետևո՛ւմ պահվեմ. Հանգստացրո՛ւ ինձ, Հանգստացրո՜ւ... Ինչի՞ համար է այս երկմտանքը. Չէ՞ որ տանջվել եմ ես ազնվորե՜ն: Թող որ ամեն բան բաց պատկերված չէ, Սակայն ամե՜ն բան պատկերացված է: Ինչ-որ հնարքով կողպի՛ր մտքերըս. Հանգստացրո՛ւ ինձ, Հանգստացրո՜ւ... Անչափ կարոտ եմ շատ պա՛րզ խոսքերի` Տափակ-կրկընվա՜ծ, Շատ գործածվելուց ողո՜րկ-լպրծո՜ւն, Բայց նաև միա՛կ-չփոխարինվո՛ղ Շատ պա՜րզ խոսքերի: Թող որ այցելեն ինձ այդ խոսքերը: Եվ այնժամ գուցե ես ժպտամ նորից Եվ իմ ժպիտով ինձ հանգստացնեմ: Սակայն մինչ այդ ի՜նչ խոսքով կուզես Հանգստացրո՛ւ ինձ, Հանգստացրո՜ւ... Հանգստացրո՛ւ ինձ` Չգիտե՜մ ինչով: Գուցե` ոչնչով: Էլ չկա՜ հրաշք: Իսկ դու կարող ես հրաշք ստեղծել Թաքուն երազված կետկետուն քայլիդ հնչուն նազանքով` Իմ շրջակայքում, Փոշով խավապատ հայելու վրա` Քո փորագրիչ-նկարիչ մատի մի խզբզանքով, Որ նման լինի անհայտ մի լեզվի ն...

Միակիս Շատ երկար փորձեցիր համոզել , որ սիրում ես , Ու ես կյանքումս առաջին անգամ վստահեցի , առաջին անգամ հավատացի։   Վախերս թողեցի , դեպի քեզ ձգվեցի։ Սիրեցի քեզ ամբողջ սրտով , ու դաջեցի հոգուս մեջ։ Բայց դու խլեցիր ինձանից հավատս , իսկ առանց հավատ ապրելը անչափ դժվար է։   Դու կտրեցիր թևերս … Կոտրեցիր ինձ   Հիմա մեկ չարանում եմ բոլորի ու աշխարհի վրա , մեկ էլ խիղճս տանջում է։ Մեղադրում եմ ինձ , իսկ հետո ` քեզ։ Նորից փակվել եմ իմ մեջ Ու հիմա չգիտեմ էլ ոնց եմ ապրելու , ոնց եմ նորից մեկին հավատալու։ 28.08.2017 01 ։ 30

Я больше не люблю тебя или люблю еще сильнее.  Да и как я могу наверняка знать теперь?  Я даже не знаю тебя. А ты меня.  Но то, что я скучаю по тебе, никак не противоречит этому.  В отличие от людей, которые твердят, что воспоминания со временем становятся тебе чужими, я все больше и больше вспоминаю разные мелочи...важные мелочи. Я все еще скучаю по тебе, даже когда мне хорошо.  Даже когда я расту и меняюсь, и принимаю этот мир.  Ты все еще существуешь в моем сердце.  Или там живет тот, кем ты был, тогда. Моим самым самым. Тот, для которого я была любимой...Однажды.

Некоторые вещи всегда будут напоминать о тебе... Некоторые места, песни, слова, фотографии, привычки.... машина.... походка, звук, издаваемый шагами, силуэт..... Запах...., Голос - невозможно забыть голос, в который влюбилась когда-то... Прикосновения...... День......один день в году....

- Я любил её. - Не любил. Любимых не бросают. © Боб Марли

В жизни у меня все не так...... Я общаюсь с людьми....со многими в том числе, которые  не заслуживают этого или не ценят..... Но я не общаюсь с тобой....с тем, с кем разговоры мне не хватают больше всего.... Я могу написать комментарии к фотографиям многих....но твою фотографию я тихонько сохраню у меня в компьютере где-нибудь поглубже в папке, где все мои воспоминаия о тебе.... Я живу далеко от тебя...далеко не в километрах, а в расстоянии сердец....я трачу свой день без твоего присутствия....хотя просмотривая любой фильм, читая любую книгу я нахожу в них тебя и тогда они становятся для меня такими дорогими....родными....любимыми.... Иногда я хочу написать тебе....много думаю о чем бы сказать, с чего начать...и все попытки кажутся смешными, никчемными....потом я стираю все слова, что напечатала....и сижу перед белой страничкой, в котором  курсор кажется моргает так же быстро, как бьется мое сердце в эти секунды и порой замирает, когда перехватывает мое...